Scheiden 1.
Het zijn de dingen van het leven die zomaar ongevraagd op mijn pad komen.
Die als een rode draad door de tijd lopen. Neem nu de afgelopen veertien dagen.
Het thema echtscheidingen komt binnen via email. Er schuilt een groot verdriet achter de woorden die ik lees. Dat is hoe het gaat tegenwoordig.
Wanneer we ons ongelukkig voelen kruipen we achter een computer. Versturen digitaal kreten om hulp.
Hulp die acuut geboden moet worden, want de mens wil zich alleen maar prettig voelen.
Onze maatschappij is zodanig veranderd dat er geen tijd meer lijkt te zijn om te rouwen. En dat is precies wat een echtscheiding met zich meebrengt:
een rouwproces. Ik lees uw droevige woorden en begrijp dat u direct een afspraak wilt.
Echter mijn agenda heeft een wachttijd. Dus is geduld het devies.
Ik ben namelijk geen therapeut voor crisisopvang. Daar zijn andere mensen en instellingen voor. Trouwens ik heb het veel te druk.
Ga op bezoek bij de ouders van Meneer Janssen. Het is hun trouwdag, alleen er is een probleem.
Ze weten beiden niet meer hoe lang ze zijn getrouwd. Gedurende een week soebatten ze over welk jaar ze in het echt zijn verbonden.
Kennelijk verlies je op deze leeftijd de grip op tijd.
Gelukkig herinnert mijn schoonvader zich, waar het trouwboekje ligt. Dat biedt uitkomst.
Ze zijn achtenvijftig jaar getrouwd.
Mijn email box is een stille getuige dat het tegenwoordig anders gaat. Ik proef groot verdriet achter de woorden die ik lees.
Echter, ik moet mijn huidige afspraken nakomen. Ben daar al druk zat mee. Ontmoet afgelopen week iemand die getrouwd is geweest met een bekende Nederlander.
Uitgemeten heeft het kapot gaan van dit huwelijkse geluk in de bladen gestaan.
Massaal heeft de media zich toen der tijd gestort op twee mensen, die gewoon hun ding willen doen.
Op zich al een verdrietig gebeuren, laat staan dat je in deze fase geconfronteerd wordt met onwaarheden.
Vraag me toch af wie dat nu wil weten? Waar het respect om privacy is gebleven? Ook hier heeft gelukkig de tijd zijn werk gedaan.
Achter de woorden in mijn email box zie ik uw stille verdriet. Wat kan ik in een rouwproces van de scheidende mens betekenen?
Stel dat we tegenover elkaar zitten.
Mijn paranormale gave zal me niet vertellen dat u slapeloze nachten heeft.
Daarvoor hoef ik u alleen maar aan te kijken. De kringen onder uw ogen zullen het verraden. Denk niet dat ik u niet begrijp.
Heb zelf ooit voor die poort gestaan in mijn verleden. Vanuit die ervaring begrijp ik de persoonlijke zorg voor uzelf en de, eventuele, kinderen.
Begrijp ik het gevoel dat de bodem onder uw voeten is weggeslagen. Ooit bent u vanuit liefde aan deze partner gekoppeld.
Blijkbaar is nu de tijd gekomen om in liefde dezelfde partner weer los te laten. Daar hebt u mij helemaal niet voor nodig.
Daar hebt u tijd voor nodig. Dus zult u moeten accepteren dat u in een rouwproces zit.
In het heden rouwen, om het verleden te verwerken.
Dat biedt ruimte voor de toekomst.
Karin Zentveldt